Neylersin

Birgün geldiğimiz yere tekrar yalnız başımıza dönecek, Ve arkamızdan, nereye gidiyorsun diye Ağlayanlarımız, bir başkasına gönül verecek Olduktan sonra neylersin Bu hayatın toprağını, Suyunu, havasını ! Lütfundan çok kahrına, Sevgisinden çok ızdırabına, Tebessümünden çok göz yaşına Bağlı kaldığımız, Bu ömür masalının yollarında, Bir çakıl taşı gibi sert, Kuru bir çınar yaprağı kadar zavallı ! Bu ömür çölünün boşluğunda, Bir bulut parçası gibi dumanlı, Bir yıldız kadar parlak ! Gene bu ömrün göz kamaştıran Koskocaman denizinde, Bir volkan kadar mağrur, Bir balık gibi yalnız kaldıktan, Ezilmeye, silinmeye mahkum olduktan Sonra, neylersin bu hayatın Mavisini, yeşilini ! Yağmurun arkasından Tepelerin üzerinde beliren Ve gözlerimizi uzaktan kamaştıran Ebem kuşağındaki iç açıcı sadetini. Anadolu hisarının Seyrine doyamadığımız ılık, sisli sabahlarının Avuçlarımıza ıslaklığını bıraktığı sihirli bahçalerini Neylersin, nasıl terkedersin Vaniköyde kendimizi Göğü ile denizi arasındaki Aydınlığında unuttuğumuz mehtabını, Boğaziçini bir kurşun kase haline getiren Ve denizin büyülü sathında parıltılar yapan güneşin ilk ışığını, Pembeden eflatuna, Eflatundan, kırmızıya kaçan, Gökyüzünü baştan başa tutuşturan, Güneşin son aydınlığındaki ölgünlüğü, Ve nihayet demli çayı ile Mirgünü Neylersin, nasıl terkedersin ? Bakmaz gözünün yaşına, Sormaz bu güzel diyarda Seni hayata bağlayan hatıralar varmı yokmu diye, Bir defa eşiğine gelmeye görsün ölüm ! Ayrılığın teessüründen çözülmüşüm. O zaman neylersin, nasıl terkedersin diye Kapılmaya vakit bulmadan bir teselliye Başlar yolculuk sükun diyarındaki selviliklere