Hatice Nine

Yıl 2007 Ocak ayıydı , TV de bir haberdi.. Nasıl anlatsam ki olayı, Akşam haberlerinde verdi... Erzurum'da Yerköy'ün, Bir Hatice ninesiydi ! Seksen yaşında garibimin, Yıllar belini bükmüş, Kerpiç bir evde, Sakat torunuyla , Her türlü sorunuyla , Birlikte yaşıyordu... Oğlu ölmüş gitmiş, Gelini de yeniden kocaya gitmiş , Kalmıştı torunuyla ! Torunu evlerine biraz uzakta, Dörtyüz metre ötede bulunan, İlkokula gidiyordu... Çocuk sakattı yürüyemiyordu ! Hatice nine , Kırmızı bir naylon leğene, Oturtarak torununu, İple çekerek götürüp getiriyordu ! Kendince çözmüştü sorununu... Kar sekiz ay kalkmıyordu yerden, Kolayca kayıyordu leğen ! Sanki kırmızı leğen için , Sanki Hatice nine için , Devamlı yağıyordu... Biraz da garibin işi rastgele, Kaydırarak daha az yoruluyordu ! Torunu okuyacaktı... Okuyacaktı torunu, Kırmızı leğenle gide gele ! Bütün alem bunu böylece bile... Okuyacaktı torunu ! Hatice nine, Sakat arabası alamıyordu... Bir çok sosyal kurumlar vardı ! Yapılan bir çok yardımlar vardı ... Hatice nine bilmiyordu... Belki de hiç beklemiyordu ! Allah'tan ki kırmızı leğeni vardı... Okul döneminde sekiz ay, Kar da eksilmez yağardı ! Ona yeterdi ... O şükretmesini bilirdi, Beterin de beteri vardı ! Hatice ninem benim, Garip gariban ninem benim ! Yüreğimizi parça parça eyledin... Artık bir şeyler olur ! Sen de , torunun da , Hatta kırmızı leğen de kurtulur ! İnsan oğlu insanların , Güzel yardımı seni de bulur... Belki de Hatice nineler azdı ! Haber yapılmasa kurtulamazdı... Bu insanlarımızı böyle görüp de , Rahatlık içinde .. Gamsızlık içinde... Elbette ki yaşanılamazdı !