Sensizlik

Sonra , gelir yanına ayrılık, oturur yanı başına Tek kalınca anlarsın kaybettiğinin kıymetini. Sonra , duvarlarla konuşmaya başlarsın Onlar anlatır sen dinlersin Geçmişte boş gibi görünenler Şimdi dolu görünür insana Ağladıkça ağlarsın, ağlarsın ,ağlarsın… Sonra , bir ses gelir kulağına O sanırsı Oysa sadace açık kanla pencereden gelen Rüzgarın sesiydi duyduğun. Aklın karma karışıktır ne düşüneceğini bilemezsin Yanında olsaydı şu an belki kavga ederdik, Belki de tatlı tatlı sohbet ederdik Ederdik ya, yinede sonu kavga ile biterdi. Bir resmin bile yok şu an elimde Vardı bir zamanlar, bu duvarlar bilir Onda asılıydı resmin bir kızgınlık anında Paramparça olmuştu… Kırık camların arasından bana bakıp gülümsüyordun Ne olursan ol, Ne yaparsan yap, Yine seni seveceğim der gibi bakıyordun gözlerime. En büyük dileğim senin mutlu olmandı Şimdi duygularım sel olup akıyor gözlerimden Tuzlu , tuzlu… Aslında ben senin değerini hep bildim yaşattım içimde Ama sana hissettiremedim beklide Sen gidince içimdeki yalnızlık ateşi daha da çoğaldı Ne kadar göz yaşı akıtsamda sönemz artık. Kapıdan çıkarken son kez dönüp bakmıştın yüzüme O an kalbime bir ok saplandı İyileştim ama çok kan aktı O yara kapandı. Pişmanlıklar sürüp gidecek sonsuza dek Affedilecek çok, Affedecek yok. Bunu bildiğim için Kapanmış yarayı Tekrar kanatıyorum Son kez gücümü toplayıp gülümsüyorum Ama ne fayda sen gittin.