شمارهٔ ۱۰۵

دو چشم مست تو فرهنگ هوشیارانند دو بند زلف تو زنجیر رستگارانند مپوش چهره که از شرم روی و جلوه ی حسن بهر طرف که خرامی نقاب دارانند گدای گوشه نشینم چه لاف مهر زنم بشهر شهره زعشق تو شهریارانند چگونه منع توانم ترا ز الفت غیر امید گاهی و هر سو امید وارانند بدیده اشک و بلب جان بسینه دل بازای ببین که بر سر راهت چه بی قرارانند شب است و بخت من و یاد زلف او آنجا سپیده سر نزند کاین سیاهکارانند بخاک شوره چه میباری ای خجسته سحاب چه کشتها ز تو در انتظار بارانند چو پشت بر ره مقصود میروند چه باک که من پیاده و این همرهان سوارانند جهان و بخت شهنشه نشاط و خاک درش خوش است مجلس و یاران بکام یارانند