شمارهٔ ۱۷۱

عجب نبود بگلشن جا اگر فصل خزان دارم کنون نه رشک بر گلچین نه باک از باغبان دارم ز پی شادی و غم دارد غم و شادی چرا خود را ز غم غمگین نمایم یا ز شادی شادمان دارم حدیث عشق من افسانه شد در شهر و میباید ز شرم عاشقی پیش تو درد دل نهان دارم چه باکم از گرفتاری که صیادم درین گلشن قفس بر شاخی آویزد که در وی آشیان دارم ندارم غیر بادی در کف و خاری بپا باری باین خوش کرده ام خاطر که جادر گلستان دارم غم جان جهانم فارغ از جان و جهان دارد تو پنداری که من اندیشه ی جان یا جهان دارم نشاط از بیم دشمن تا بکی گیری کنار از ما که باشد کو نداند با تو رازی در میان دارم