شمارهٔ ۱۷۲
ن نشاط اصفهانی
0
Altın Yaprak
روزکی چند پی زهد و سلامت گیرم
ور ملامت کندم عشق از او نپذیرم
جام صافی ببر و جامه سالوس بیار
صدق بگذار که من در گرو تزویرم
بر سر کوی بت سلسله گیسو زین پس
نتوان داشت دگر باز به سد زنجیرم
نگه یار کمان ابرویم اکنون به نظر
آید آنسان که زند خصم همی با تیرم
خواستم زهد به تدبیر بیاموزم لیک
میکشد باز سوی دیر مغان تقدیرم
جای در صومعه از دیر گزیده ست نشاط
مپسندید خدا را که به غربت میرم
عاشقی رنج و بدین رنج همان به مانم
بی خودی عیب و بدین عیب همان به میرم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş