شمارهٔ ۲۳۲

دوش آمد به برم می زده خواب آلوده چهره افروخته خوی کرده عتاب آلوده شیشه در دست و قدح بر کف و بگشوده نظر لب شکر شکن آن لعل شراب آلوده گفت ای خفته آشفته ز اندوه جهان حیف نبود چو تویی غمزده خواب آلوده قدحی درکش و از دیده عفوش بنگر تا ببینی چه گنه های ثواب آلوده بر در پیر خرابات نگیرند به هیچ خرقه ای را که نباشد به شراب آلوده رازم از پرده برافتاد و دریغا که هنوز نتوان گفت بدان طفل حجاب آلوده سحری بی خبری گفت بگو چرخ چراست چاک بر سینه و رخساره تراب آلوده گفتم آمد ز در شاه نبینی که همی همچو دهشت زدگان است شتاب آلوده