شمارهٔ ۲۵۲

در همه کون و مکان نیست جز اینم هوسی که مگر بی هوسی زیست توانم نفسی شعله ها سر زده ام از دل و جان طور صفت موسی ای نیست دریغا که بجوید قبسی بسته این گمشدگان دیده و گوش  ارنه به راه کاروانیست نمودار و نواخوان جرسی راز رندان خرابات مپرسید ز ما به کسی راز مگویید که گوید به کسی ما نگفتیم حدیثی که توان گفت و شنید لیک در خلق ز ما گفت و شنید است بسی چشمه ها نغز و چمن سبز و من آن مرغ که داشت چشم و دل بر اثر دانه و آب قفسی من در این دام و تمنای رهایی هیهات تا ابد صید تو جز قید ندارد هوسی رشته مگذار ز کف لیک خدا را بگذار که به مرغان هم آواز بر آرم نفسی گر پناهی دهدم دوست عجب نیست نشاط ناگزیر است می از دردی و گلشن ز خسی