شمارهٔ ۳۵

درگذشتی از من ای رب رحیم بازگشتم من به عصیان قدیم چون ندیدی چاره ای در کار من گشتی از رحمت تو خود ستار من تا نبیند عیب من غیر از تو کس پرده ها بستی به کارم پیش و پس ای تو ستار عیوب بندگان عیب ما و حسن خود کردی نهان گر نمی بستی تو بر روی نکو پرده ها از نور و ظلمت تو به تو هوشها در پرده مستی نبود نیستها در جلوه هستی نبود می گشودی پرده گر از روی خویش می نمودی گر رخ نیکوی خویش نیکویی بر خلق پیدا میشدی کس به زشتی از چه پیدا میشدی من که دیده ستم به خود ستاریت کی شوم نومید از غفاریت خلق را بستی ز عیبم چشم و گوش ای خدا عیب من از خود هم بپوش