شمارهٔ ۴

باد نوروزی مگر از کوی جانان می رسد کز شمیمش بر تن افسردگان جان می رسد باز فراش صبا در مقدم سلطان گل از پی آرایش بستان شتابان می رسد سبزه تا آرد خبر از گل به بلبل در چمن چون شتابان پیکی از شبنم خوی افشان می رسد رشک گردون شد چمن از گل کنون بر چرخ پیر سدهزاران طعنه از اطفال بستان می رسد بس که باد افشانده بر وی لاله های آتشین آب جو را طعنه بر خاک بدخشان می رسد گلشن از گل طبعم از معنی ست گنج شایگان درج نظمم را قوافی شایگان زان می رسد در گلستان یارب این آشفتگی از عشق کیست گل گریبان می درد سنبل پریشان می رسد عشق را دست تصرف بین که در ملک وجود حکم او هم بر نبات و هم به حیوان می رسد سروها را مانده چون من پا به گل یارب که گفت در چمن آن سرو قد اینک خرامان می رسد چشم نرگس شد سفید از انتظار مقدمی گویی آگاه است کو با چشم فتان می رسد گل به بلبل مهربان آمد همانا آن نگار با رخی رشک گل اکنون در گلستان می رسد بس کن ای بلبل فغان کاینک بپوشد گل نقاب ای دل افغان کن که باز آن آفت جان می رسد او به فکر این که افزاید به دردم دردها من به این خوش کرده ام خاطر که درمان می رسد آمد و در گلستان دیدم ز خط عارضش گلستانی دیگر از نسرین و ریحان می رسد گفتم ای زیب گلستان بر گل و بلبل ببین تا چه سان دلبر به درد دردمندان می رسد گفت حاشا درد را درمان کجا باشد که گفت کار عاشق هرگز از جانان به سامان می رسد زخم کز یار است آساید هم از زخم دگر درد کز عشق است افزاید چون درمان می رسد گفتم اینک روز نوروز و جلوس شهریار گر رسد سد قرن کی روزی بدین سان می رسد روز نوروز است امروز ار چه هر روز نوی در جهان کهنه از بخت جهانبان می رسد صبح عید و هر کسی را بهره از انعام شاه جز مرا کز تو نصیبم جمله حرمان می رسد افتخار خسروان فتحعلی شه آنکه او آستانش را شرف بر اوج کیوان می رسد از حسب تا بنگری برتر ز برتر می رود وز نسب تا بشمری سلطان به سلطان می رسد منتش بر چرخ ازو چندان که خدمت می برد خدمتش بر دهر ازو چندان که فرمان می رسد تا پدید آمد وجودش ز امتزاج چار طبع فخرها بر هفت چرخ از چار ارکان می رسد بر خلاف عهد دوران شکر کاندر عهد او فخرها امروز دانا را به نادان می رسد روز هیجا کز خروش نای و غوغای درای منکران را بر ثبوت حشر برهان می رسد از غبار توسنان و ز لمعه تیغ و سنان روز چون شب شب چو روز این هر دو یکسان می رسد باطل آمد لا ملا نزد حکیم از بس همی بر فراز سطح گردون گرد میدان می رسد باز ماند از تحرک رمح ها را نوک و بن از دو جانب بس که بر گردون گردان می رسد تیر از آن سان در شتاب آمد که گویی عاشقی بر وصال یار خود اینک ز هجران می رسد تیغ اگر معشوق آمد از چه خون گرید چو ابر ور بود عاشق چرا چون برق خندان می رسد تیره بختان را بپوشاند لباس نیستی گرچه خود با پیکری رخشان و عریان می رسد چون بر آید بر سمند دیو شکل بادپای هدهد نصرت همی گوید سلیمان می رسد آسمانی بر زمین پیدا ازو گاه خرام از زمین بر آسمان ناگه به جولان می رسد گر برانگیزدش یک ره از حدود امتناع تا به سر حد وجوب ار خواهد آسان می رسد رزم او سیارگان دیدند گفتند الحذر ز آتش خشمش کنون آفت به دروان می رسد مشتری ترسان همی نا پیش کیوان شد دوان ماه را با زهره دید از ره هراسان می رسد گفت کیوان چون شد آن ترک جفاجو زهره گفت مانده از سستی به ره افتادن و خیزان می رسد گفت با مه هیچ دانی تا چرا ماندست مهر گفت آن را نسبتی بارای سلطان می رسد مشتری گفتا همانا تیر ماندستی به جای کز دبیران خدمتی او را به دیوان می رسد هم ثنایش واجب و هم ممتنع شد چون کنم زانکه در ذاتش سخن برتر ز امکان می رسد