شمارهٔ ۷۲

سر نهادیم به سودای کسی کاین سر ازوست نه همین سر که تن و جان و جهان یکسر ازوست گر گل افشاند و گر سنگ زند چتوان کرد مجلس و ساقی و مینا و می و ساغر ازوست کر به توفان شکند یا که به ساحل فکند ناخدایی ست که هم کشتی و هم صرصر ازوست من به دل دارم و شاهد به رخ و شمع به سر آنچه پروانه دلسوخته را در پر ازوست از من ای باد بگو خیل گنهکاران را غم مدارید که گر جرم ز ما آذر ازوست هوسی خام بود شادی دل جز به غمش خنک آن سوخته کش سود غمی بر سر ازوست چه نویسم که سزاوار سپاسی باشد معنی و لفظ و مداد و قلم و دفتر ازوست دولت شاه جهان باد فزاینده نشاط کاین فروغی ست که بر خلق ضیا گستر ازوست