شمارهٔ ۹

بگذر ای ناصح فرزانه ز افسانه ما بگذارید به ما این دل دیوانه ما ما به دیوانگی افسانه شهریم ولی عاقلان نیک بخوابند ز افسانه ما ساغری از کف ساقی مگر آریم به دست ورنه مستی ندهد دست ز پیمانه ما واعظا با همه غوغای خردمندی ها نبری صرفه ز یک ناله مستانه ما سیلی ای دیده روان ساز که ویران کندش تا مگر درخور گنجی شود این خانه ما سقف این کاخ زراندود حجاب فلک است پرتو مهر بجویید ز ویرانه ما آنکه یک شب غمش از دل ننهد پای برون کاش یک روز نهد پای به کاشانه ما خردت راهبر کوچه غمناکان است خبری جو ز نشاط از در میخانه ما