Mimozalar Gülümsesin Sana

Ultramarin sancılar düşüyor İstanbul akşamlarına Hüzünler devriliyor sırılsıklam eşiğinde hıçkırıklar bıraktığım sevdam tesellisiz esriyor lodosun kollarında sessizliğin elleri hoyrat eğnimde sen-sizliğin eprimiş elbisesi desensiz renksiz kıskulesi'nin kucağına sığınıp kahve-rengi hasreti yudumluyorum sen, sen kim bilir hangi ülkenin baharındasın dumandan bir siluet eşliğinde şarkımız çalıyor sözsüz cümlesiz denizin tuzu toprağın kokusu nargile fokurtusu bir de ardına bakmayan gözlerin seyrettiğim tek resim kim bilir sen hangi ülkenin baharındasın gayri tek mevsime açılacak pencerem bilesin tuz tadı damağımda hep toprak kokacak sen gibi boşalacak yüreğimdeki ülke gemiler devinecek sahilinden mendilsiz bir ben bir sen kalacak bu koca şehirde lakin bizsiz istanbul'un hatırına çiçeğe durmayacak pembeye hasret bir erguvan göçüreceğim bu ülkenin bağrına mimozalar gülümsesin hep sana.