Zihin Tuvalimde Guernica

Gözlerinin gecesinde uyuyorum, gün doğumu umutlarımla. Zifiri bir ayaz iliklerimde, kıdem almakta. Kaldırımlar içimde, yalnızlığın ayak seslerini dinliyorum. Galeriler dolaşıyorum yokluğunda. Sabahlarımı bir tuval gibi boyuyorum, sahici olmayan gülüşler dudaklarımda. ben geceleri yaşıyorum..! Her sabah, Guernica sancısı aynalarımda. Zihnim ispanya ile yarışmakta. Tarihe geçmiyecek, tuvale düşmeyecek, resimler yapıyorum. Renkler ağlıyor, fırçamın isyanında. Ne Vivaldi'nin mevsimleri, ne Orhan abinin arabeski, ben kendi şarkımı dinliyorum. Gözlerinin gecesinde, yürek atışlarına tutunup, varsayımlarımı, var sayarak! Geceleri soluk alıyorum. Fantastik korkularıma, haçlarla ikonlarla meydan okuyarak çanları çalıyorum. Kan emici tüm endişeler eriyinceye dek. Sonra tüm doğulu halimle, düşlerin en klasiğini görüyorum, yine gözlerinde, yine senin gecende. Parmak uçlarından akıyorsun, tenime bir nehir gibi! Tastamam sevincin resmini yapıyorsun, fırçan da sarı, özlemin rengi. dudaklarıma değdiriyorsun, bir turuncu gülüş oluyorum! Düşlerim sabah olup bittiğinde,yitiyorum. geceleri yaşıyorum, eksik bir ömür gibi! Bir sabah aynam da turuncu gülüşümle ben ve İspanyol kızın,kan kırmızı etekleri, son bulmuş iç savaşların dansında. Gözlerime uyanıyorsun, hayatı rengarenk boyuyoruz. Bilinmeyen mevsimleri yaşıyoruz dokunarak renklere. Ben gözlerinin gecesinde uyuyup, sen gözlerimin baharında uyandığında Guernica bir başka aynada düş görüyor olacak..