Karadeniz'den Dağlı Kız'a

Biliyorum hala kızgınsın bana Çekip ayaklarından seni Deli dalgalarım derinlere götürdüğü Günden beri. Bilesin ki! Asiliklerimin nedeni; Düştüğünde kalkmayı bil, Güçlü ol! Diyeydi. Hep kara günler mi yaşadık, Dağlı Kız Ağlamayasın diye canın yandığında, Kesmedim mi? Can damarlarımı senin yerine Uysallaştırdığım dalgalarımı uzatıp omzuna Anan olmadım mı,baban olmadım mı? Korkup fırtınalardan büzülürken bir kuytuda Koyulaştığında gözbebeklerin iyice, Eserdim serin serin, üşütürdüm yanağını Gülerdi birden çocuk gözlerin İyi bilirdin benden gelen dost esintiyi Yıkmazdı çatılarınızı,kırmazdı dallarını Kıyamazdı sana… Kızıl akşamlarda Çıkıp en yüksek tepeye Çevirirdin yüzünü Yasun Burnu'na Vona'dan dönen balıkçı teknelerini Beklerdin ya… Bende seni beklerdim,Dağlı Kız Ay düşerken üstüme ninniler söylerdim sana Uyuturdum sevdalı kucağımda Okşardım saçlarını usul usul Gün ağarmadan Öperdim gözlerinden Sen bana bakma, Adım çıkmış karaya, Asiliğime de aldırma, Hadi! Ver ellerime ellerini, bir kez daha Düşür ıslak bedenime gülüşlerini Sakın, ayırma benden gözlerini, Ben, bir seni sevdim; Dağlı Kız! Bir seni..!