Aşk Son Lokman Olsun

ucu keskin sözcüklerimin köküne yumuşak huylu manalar bağladım uyan ey kalemimin kadını tüm şiirlerim sanaydı ve seni anlatırdı tanımadan yüreği topal şair imgeleri sus…eski bir keman çalıyor bir vuruşluk bekleyiş var şimdi ve soloya çıkacak bariton bir şiir ama yüreği sopranodur şiirlerin aşkın bam telidir çünkü kadın ve hüzünlü bir kadındır şiir korkuyorum sevgili şairleri ve şiirleri öldürmüş bir şair kaleminden bile ürkmeden… sebebini yalnızca ben bilirim benim güzel kadınım benim en özel şiirimsin ne sevgililer beni bıraktı da o kalp dokulu gönül kokulu kalem bırakmadı bir türlü kan değil can damlar çünkü bir şairin kaleminden sen kaleme ruh veriyorsun ey şair şiirin rahmi ey peri ve sen ondan ruh buluyorsun ey şiir aşk son lokman olsun!