Çeşm-i YÂR

Feryat dediğin alaca bir yaftadır Of deme yar hicran yalnızca laftadır Bana kör bir kuyu gibi pustur yüzün Aşka taziye diye vurulur hüzün Kanatlı kapısını açsa gök mabet Geniş alnıma dokunsa tatlı sohbet Baharsa yaprağıma düşmüş o keder Sabası batmış saf yürek kaç par eder Zaman dediğin küf dolusu nihandır Gönüller hancıysa, bedenler de handır Kapanır gecenin demirden tülleri Bülbüle küstür bütün elzem gülleri Sen, denizine susamış taze ırmak Ben, gözün karasına uğramış bir ak Çözülüp saçından kopan bu rüzgârdır Kapımı habersiz açan çeşm-i yardır Sözümü ölçüp de tırman yokuşları Her fikirde ötüşür akıl kuşları Mısralar, beyitler ve süslü dizeler Göğsüme düşürdüğün büyülü eller Yürüyorsam bu karlı sevi yolunda Cefa benimdir, sefa kimin kolunda Bileklerimde kirli demir bilezik Zindanlar efendi, kölelerse ezik Kara saçına geceyi bağlamışsın Yüzümü mendil yapıp da ağlamışsın Nasılsa hesap vermezsin gözyaşına Gurur buhrandır, güvenme genç yaşına Sus! Çığlığını dinle deniz coşuyor Yıllar, kısrak ayaklarında koşuyor Seslerdi, gece sarnıcından elenen Üstüme yırtık döşek diye belenen Sardı gecenin sisi sus pus olarak Yüzüme kara figân gibi dolarak Gönlündür sohbeti hoş, gül yüzü şimâl Zevkine varmamaya yok hiç ihtimâl Sen, fesleğen kokan bir aşkın kadını Bayrak gibi dilime diktim adını!