Semâ-kâr

Sadece duvarları yıkılan inançlar o manevi hazzı unuttular yaşamayı… önce sesler elendi gecenin yorganında alt üst olduk iç içe geçmiş segâhlar nihâvent ayrıcalığı düş aynamızda taksim üstüne taksim yine de ağlıyor parmaklarımızın uçları... kim dinler bizi hikmeti semâdan süzülen sarnıç göklerin ve yerin efendisi konuşurken yaratılmışlıkların deliliyle? yara gönüldedir kalp zifire uğramış bir yumru ise delinir inancın ağarışlarındaki tan ve tam üstümüzde ölür güneş ışıması tasavvur semtindeki abidevi tasavvuf kalır başka bahara! uyandır ruhuna zift oturmuş haddini gölgeler siyahsa maneviyat beyazdır... duy! sesler ilmekli ve tiril aheng bahçelerinde tomurcuklu notalar sulanıyor duvarlara çarpan misk uzuyor da uzuyor ney sokakları ufka… yaratan Rabbinin adıyla oku ayetlerin sofrasına misafirken huzur ve üfle neyzen, ruh mumunu her dem semâzenler dolanırken semâda