Taneli Gece

yalnız senin adın coşkulu üzüm tanelerinde bağcı kavgası çözümsüzlük diye bir şey varsa kandil aydınlatır taneli geceyi ay düşer hükümsüzlüğün hüküm yerine aylar ve raylar arasında çingene makinist bozkırlı toprakta cıvıyan yıldız köklerini ay zanneder karanlıkta sende kalmış ırağı katmerli gençlik rüzgarları imli beyhude fırtınalar sensiz kopmuyor dolunay kurtlarının canından uluyan elem böyle bir ruhtu susturan gece kandillerini ikimizin de içine pus salıyor elbet gölgelerden düşen çocukların kanını arşınlayan kurt ulumaları nüktesinde zamandan kopuşup gelen ince bir hasret susma, gecenin konuşmadığı kadar en az kandiller dağıldı, dimağımızda kırıldı bu yaz.