Hakikat-vehim

Bu âlemde hakikat kimseye ref’-i nikab etmez Bu acz-âbâd-ı hilkatte, âdem vehme hitap etmez, Bilenler haddini râib u gümana intisap etmez, Cılız bir şemayı vehm ü tasavvur âftâb etmez Bu aklı, mantığı mimar-ı gayb asla hisâb etmez. Ne hakkın var şu aczinle karıştırmakta ummanı, Gururun saydırır belki sana rıkk-i beyabanı, Sığar zannetme fanus-ı hayale şems-i tâbânı. Sen ey mimar-ı takdirin beşer isminde hayvanı, Gönül, âfak-ı aşkında bu ekvânı serap etmez. Takıp bin bir kanat vehm ü hayale cevv-i manada, Dolaştın haydi farz et âlem-i suğrada, kübrâda. Münakkaştır bu ferman-ı kaza serhadd-ı tuğrada, Telakkiden ibaret, dinle iman fasl u davada, 0 yıldız ki doğar ufk-ı rızadan, igtirâb etmez. 0 divanhane-i hikmetteki mahfelde, mecliste, Bulundum ben de bahs-i istikamette, desaiste. Cehalet çalkanır hâlâ bütün kürsi-i tedriste, İlim bir noktadır varsa şu evrak-ı havadiste Guyübun sırrını kilk-i ezel derc-i kitab etmez. Ser-i menşur-i hikmette atılmış “Sü ui du" imza, Sunar bu badeyi âşıklara kürsi-i Ev ednâ, Mesafe münselibdir, muttasıldır evvel ü uhrâ. İçersin suret-i zahirde bin cam-ı zunûn amma Ezel sakisinin sahbası misli neşveyâb etmez. Bakırköy Tımarhanesi, 1944