بخش ۲۱ - نمودن شاپور صورت خسرو را بار دوم

چو بر زد بامدادن بور گل رنگ غبار آتشین از نعل بر سنگ گشاد از گنج در هر کنج راز ی چو دریا گشت هر کوهی طراز ی دگر ره بود پیشین رفته شاپور به پیش آهنگ آن بکر ان چون حور همان تمثال اول ساز کرده همان کاغذ برابر باز کرده رسیدند آن بتان با دل نوازی بر آن سبزه چو گل کردند بازی زده بر ماه خنده بر قصب راه پرند آن قصب پوشان چون ماه نشاطی نیم رغبت می نمودند به تدریج اندک اندک می فزودند چو در بازی شدند آن لعبتان باز زمانه کرد لعبت بازی آغاز دگر باره چو شیرین دیده بر کرد در آن تمثال روحانی نظر کرد به پرواز اندر آمد مرغ جانش فرو بست از سخن گفتن زبانش بود سرمست را خوابی کفایت گل نم دیده را آبی کفایت به یاران بانگ بر زد کاین چه حال ست  غلط می کرد خود را کاین خیال ست به سروی زان سهی سرو ان بفرمود که آن صورت بیاور نزد من زود برفت آن ماه و آن صورت نهان کرد به گل خورشید پنهان چون توان کرد بگفت این در پری برمی گشاید پری زین سان بسی بازی نماید وز آنجا رخت بربستند حالی ز گل ها سبزه را کردند خالی