شمارهٔ ۱۰۰۷

الغیاث از هم نشینان خیال آمیز من شادی روی سحرخیزان شب خون ریز من بی دل آرامی که هر دم بر کفم جا می نهد بیش آرامی نگیرد طبع شورانگیز من جان شیرین بر دهان می آیدم فرهادوار مالک موت است اگر باورکنی پرویز من هم چو شیرین در هوای خسرو از بس اشتیاق بر براق آسمان دارد سبق شبدیز من چون همه اسباب عیش و کام رانی در وی است گوشۀ باغ گریزآباد بس تبریز من کس نمی داند نزاری از کجا افتاده است شور در عالم ز نوک خامۀ سرتیز من در عذاب دوزخم بی دوست می دانم که نیست جز شب هجران به نسبت روز رستاخیز من داد خواهم خواست از بی داد خوبان روز حشر در قیامت دامن یارست دست آویز من