شمارهٔ ۱۰۰۷
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال او
کشیده سر ز آب جوی چاک دل نهال او
شود هر گاه در چشم تصور جلوه گر ترسم
که تیغ موج خون دیده آید بر خیال او
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş