غزل شمارهٔ ۱۰۰۷

فنا کی شغل سودای محبت را زیان دارد سری دارم که تا خاک هوای اوست جان دارد دم نایی ست افسون نوای هستی ام ورنه هنوزم ناله نی در نیستان آشیان دارد به سودایت چنان زارم که با صد ناله بیتابی تنم در پیرهن تحریک نبض ناتوان دارد به روزبینوایی هیچکس ما را نمی پرسد مگر داغت که دستی بر دل این بیکسان دارد در عزلت زدم کز خلق لختی واکشم خود را ندانستم که دامن از هوس چیدن دکان دارد چراغ خامشم غم نیست گر آهی زیان کردم نفس دزدیدنم در عالم دیگر فغان دارد ز بال افشانی ساز شرر آواز می آید که اینجا گر همه سنگ است دامن بر میان دارد نیاید ضبط آه از دل به گلزار تماشایت که آنجا گر همه آیینه است آب روان دارد هدف باید شدن چون بلبلان ما را در این گلشن که هر شاخش چو بوی گل خدنگی در کمان دارد به بخت خود چه سازد عاشق مسکین که آن بدخو سراپا الفت است اما دل نامهربان دارد به رنگ آتش یاقوت ناپیداست دود من به حیرت رفته شوقت عجب ضبط عنان دارد ز خودکامی برون آ بی نیاز خلق شو بیدل که اوج قصر همتها همین یک نردبان دارد