شمارهٔ ۱۰۳۳

گر بدانی که من از عشق که ام زار چنین نکنی بر من دل سوخته انکار چنین تو ندانی که مرا با که سر و کار افتاد که برفته ست دل و دست من از کار چنین نه که من رسم محبت به جهان آوردم کاین همه ولوله برخاست به یک بار چنین تا نیفکند مژه بخیۀ اشکم بر روی عشق من فاش نشد بر سر بازار چنین با صبا گفتم اگر هیچ مجالت باشد گو مرا ضایع و محروم بمگذار چنین تو به جام می و عشرت شده مشغول چنان من به دست غم و اندوه گرفتار چنین آخر ای اهل نشست از سببی خالی نیست که ز من دل بر برخاسته بیزار چنین هیچ افسرده ندارد غم من تا گوید چون به سر می بری ای سوخته بی یار چنین از نزاری به زاری همه بیزار شدند که چرا عاشق بی وقت شدی زار چنین