شمارهٔ ۱۰۸۵
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
ای مرا هم چو دیده نادیده
دیده بسیار خوش تر از دیده
گر چه نادیده هم چو دیده تویی
کی بود هم چو دیده نادیده
غایت حد حسن می دانی
چیست نادیده پسندیده
آفرینش ز مبداء فطرت
نی بدل گشته نی بگردیده
آسمان نام عشق برد مگر
بحر از آن مست گشت و جوشیده
مغزش از دود دوزخ آگنده
هر که او بوی عشق نشنیده
عقل خود از بساط عشق به عجز
مهره اختیار بر چیده
ز آن نزاری همیشه آشفته ست
که همه ساله عشق ورزیده
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş