شمارهٔ ۱۱۳۲

ما را بده از کوثر خم خانه شرابی تعجیل کن ای دوست که داریم شتابی پیش آر سبک جام جم عشق و بزن زود بر آتش تیز جگر سوخته آبی آن آب به اسم است و به فعل آتش سوزان زان آتش سوزان جگرم کرد کبابی ما پاک بسوزیم که خود پاک بسوزند در کارگه عشق تو سد خام به تابی در مرتبه ی عالم دنیا به ضرورت تقدیر توان کرد خطایی و صوابی در عالم وحدت نبود حکم دو وجهی آن جا نتوان گفت جمالی و نقابی نظاره گه غیب حضورست و وزین جا محجوب نداند که جز او نیست حجابی در دیده ی هر دیده که مستغرق نورست این گنبد فیروزه بود کم ز حبابی با عشق تشبه نکند عقل و مثالش آن است که طاووسی سازد ز غرابی حلاج نباشد نه به دعوی نه به معنی هر دزد که بر دار کشندش به طنابی از سدره نشینان شده مخصوص محقق هر لحظه به تشریف کمالی و ثوابی تا خود چه خلل عالم معمور جهان را گر مست برون شد ز خرابات خرابی گویند نزاری ز پس توبه دگربار شد با سر می هست مرا طرفه جوابی از صومعه با می کده رفتم چه شد آخر گر عشق برون برد خری را ز خلابی دارد به مقیمان خرابات ارادت جای دگرش نیست نه ملجأ نه مآبی