شمارهٔ ۱۲۸۲

آخر منم و لبی و جامی موقوف نی ام به ننگ و نامی تشنیع چه می زنند بر من بی پال و پری میان دامی هر گه که به لب رسید جانم حاصل شودم ز غیب کامی از ملک جهان جز این ندارم ماییم مدام در مدامی تا در نزند به مغزم آتش بیرون ننهم ز خویش گامی واجب شده در سلوک عشاق از خویش کشیدن انتقامی آنجا که بدو رسد نماند از ما نه نشانی و نه نامی امشب چو گذر کنی به معراج ای باد بدو رسان سلامی گو می آیم به میهمانت پرداخته دار خوش مقامی هرجا به تکلف و تصرف در گردنم آمده ست وامی باشد که خزینه دار لطفت زر بدهد و وا خرد غلامی بنگر به کجا نزاری زار و آن گه ز که می دهد پیامی آری نبود غریب از آن جا گر بنوازند ناتمامی