شمارهٔ ۱۲۸۱

دو چشم مست و دو ابروی طاق واویلی کسی ندید چنین صورتی همه معنی قیامت است به حسن و جمال و خلق شریف مرا گریز از آن جادوان بود اولی به چشمهای سیاهش نگر تعجب کن که حور عین ز بهشت آمده ست در دنیی چه واجب است به من بر از این سپس که به حق همه شمایل و اوصاف او کنم انشی اگر ز سایه ی زلفش خبر شود رضوان دگر قرار نگیرد به سایه ی طوبی به صورت تو بتا در بهشت نبود حور چه جای لعبت چین است و صنعت مانی امیدوار چنانم که بر مراد دهد عنان وصل به دستم عنایت مولی نزاریا نظری عاقلانه کن در کار به عشق بازی و آشفتگی مکن دعوی نگفتمت که به پیرانه سر مرو پی دل سزای خویش ببینی هلا برو آری