شمارهٔ ۱۳۰۴

الله الله بده بده می می هیچ غفلت مکن مکن هی هی مونس روزگار ما ده ده جان جان روح روح ما وی وی هم به تریاک می شود ممکن از لعاب هلاهل حی حی ما چو مجنون به پا فرو کردیم درد را از محبت دل و می محتسب آمده ست تا چه کند قول او کی شنیده ام کی کی راست برگویمت به رمز که گه قصد خمار می کند وی وی گو عدم بر عدم چه می بندی کی توان کرد کی زلا شی شی اعتبار اعتبار کن دم دم امتحان امتحان کن از کی کی همه رفتند و زفت باقی ماند بر سرین زمانه شان کی کی رو که رندان این زمان کردند دفتر صیت حاتم طی طی ساقیا ساقیا نزاری را الله الله بده بده می می