شمارهٔ ۱۳۱۹
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
به قاین بگذر ای باد ار توانی
زمین بوسی ببر آن جا که دانی
بگوی آرام جانم را که جانم
برآمد در غمت از ناتوانی
به دست باد صبح از نافه ی زلف
چه باشد گر به من بویی رسانی
تویی لیلی و من مجنون واله
تویی شیرین و من فرهاد ثانی
چو مجنونم که در اندوه لیلی
بریدم صحبت از انسی و جانی
شدم پر از غم دوری دریغا
که کردم در سر غربت جوانی
چو فرهادم که بر من تلخ کرده ست
فراق روی شیرین زندگانی
به حیرت می کنم صبری ضروری
به غیرت می کشم دردی نهانی
نمی میرد نزاری در فراقت
به شوخی می کند الحق گرانی
سبک روحی بود او در صفاهان
تو در قاین زهی نامهربانی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş