شمارهٔ ۱۳۲۰

مردم ز عشق رویت رحمی کن ار توانی جان بخش مرده ای را زان آب زندگانی از چشمه حیاتت گر قطره ای بنوشم ایمن شوم ز مردن چون خضر جاودانی عیسی به معجز دم می کرد مرده زنده تو گر قیاس گیری در خاصیت همانی تو مریم حیاتی گر معجزات خواهی صد مرده در زمانی از لب به جان رسانی وصلت ز پای جانم بندی نمی گشاید یک ره بگیر دستم چندم به سر دوانی شست جفا گشادی کردی نشانه گاهم به زین نشانه ای کن تا کی ز بی نشانی هستم سگی ز کویت جز دامنت نگیرم از پیش اگر برانی وز پس اگر بخوانی چون آستین ببوسد دستت برای بویت گر دامن از نزاری صد ره فرو فشانی