شمارهٔ ۱۳۲۳

گر ز درد دل من یک ورقی برخوانی صورت حال من آن گه به حقیقت دانی تا به حسن رخ یوسف صفتی مغروری می نداری خبر از سوز دل کنعانی هیچ مشفق به نصیحت ز تو خود می پرسد که چنان سوخته ای را به چه می رنجانی گر قدم در کشی از دوست به خود راه مده دست اغیار که گنجینه ی درویشانی عشق از آن جاست مرا با تو نه این جا افتاد هوس دل دگرست از نفس روحانی جان نمی دیدم و می جستم و می دانستم که نهان است چو دیدم تو به جان می مانی چه توان کرد اگر روی به ما ننمایی چه توان گفت که هم جانی و هم جانانی من به یک جو که غم من نخوری ارزانم تو به صد جان که فدای تو کنم ارزانی ماه رخ سار بپوشد چو تو بر بام آیی سرو بالا ننماید چو تو در بستانی قد شیرین تو و قامت سرو کشمیر لب شیرین تو و شکر خوزستانی خرد از روی تو انگشت نهد بر دیده عقل در کوی تو بر خاک نهد پیشانی یک شب از وصل تو انصاف خود ار بستانم جان به خشنودی دل می دهم ار بستانی هیچت افتد که مراین فتنه ی برخاسته را با نزاری بنشینی و دمی بنشانی