شمارهٔ ۱۳۶۷
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
نه قرار داده بودی که شبی به خلوت آیی
بگذشت روزگاری و نیامدی کجایی
به وصال وعده کردی و دلی که بود ما را
به امید در تو بستیم و دری نمی گشایی
به سرت که تا به رویت نظری ربوده کردم
ز دو چشم بی قرارم بنرفت روشنایی
به چه خود نگاه دارم که نباشد اختیارم
که تو آدمی به یک بار ز خود نمی ربایی
وگرت ندیده بودم به صفت شنیده بودم
که دل من از تو می داد نشان آشنایی
به خرابه ی فقیران نفسی درآی روزی
بنشین حکایتی کن که حیات می فزایی
به خلاف دوستانی و به زعم دشمنانی
که به حسن بی نظیری و به عهد بی وفایی
تو خود از نزاری خود که ترا رسد نپرسی
نه مکن که عیب باشد که به دوستان نشایی
کم از آن که آشنایی به سلام ما فرستی
اگرت مجال آن نیست که خویشتن بیایی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş