شمارهٔ ۱۹۳
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
تشنیع خلق برمن ازین خاک ساری است
وین آب دیر شد که در این جوی جاری است
ما خوف راملامت افسرده کرده ایم
آری همیشه شیوه افسرده خواری است
ما بی خبر که عین بقا در فنای ماست
اصل جهاد قاعده جان سپاری است
زهاد را امید ثواب از عبادت است
معهود ما به دوست نیازست و زاری است
داند که از دیار که می آید این صبا
آن را که برمقالت ما استواری است
اسرار فاش می کنم و قاصرم و لیک
بی طاقتی نتیجه بی اختیاری است
الحق مقصرم که قلم را به خدمتی
رخصت دهم که حاصل آن شرم ساری است
هرگز قبول کی کند از من سخن شناس
عذری که در مقابله نابه کاری است
معذور نیستم که به تاراج می دهم
گنجی که در خرابه کنج نزاری است
بس مدتی نماندکه بر تو نزاریا
فتوی روان شود که چو حلاج داری است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş