شمارهٔ ۶۳۴
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
چشمی که داشتم به امید وصال باز
بر هم فتاده شد به ضرورت خیال باز
برقع فرو گذاشت به رویم خیال دوست
تا رغم من نقاب گشاد از جمال باز
بسیار چون سکندر محروم نا امید
ناچاره تشنه گشت بر آب زلال باز
در امتحان عشق ندانم که عقل و صبر
تا طاقت آورند و کنند احتمال باز
هم دارم از عنایت حق چشم آن که زود
روزی کند اعادت آن اتصال باز
مجموع نیستم ز پریشانی فراق
آری بس اتصال که شد انفصال باز
بی چاره حالیا به بلا مبتلا شده ست
تا چون شود نزاری شوریده حال باز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş