شمارهٔ ۹۹۲

ای دل حصار همت مردان پناه کن دنیا و دین به مرتبه تسلیم راه کن تا طفل نفس خو کند از شیر حرص باز پستان حرص و آز و هوا سر سیاه کن آیینه است نفس و در او نقش آرزو هر گه که پیش روی تو برخاست آه کن عین الیقین معاینه دیدی بیار خاک در دیده های شرک و شک و اشتباه کن مردانه باش و هم چو دگر جاهلان مساز با گرگ نفس یوسف دل را به چاه کن تا در دریچه ی نظرت نگذرد خسی یعقوب وار چشم جهان بین تباه کن دل با خدای دار و به بتخانه راز گوی در کعبه باش و قبله ز هر سو که خواه کن در شش در ست نرد حیاتت نزاریا آخر به شش جهات جهان در نگاه کن بر جاه این جهان جهنده چه اعتماد چاه بلاست جاه جهان ترک جاه کن