Bir Seraba Yanarken Züleyhâ'ya Boyandım

Gözlerinde hüznümün en hisli izleri var İçimde kainatın kaç tövbekâr sancısı Salınır akşamların yüzünde sessiz vakar Pervazlarımda gezer tebessüm yalancısı O hâyal ki uykumu her gece nasıl yakar? Sana gelir cazibem kirpiklerimde hazla Geçit vermez edebin zindana esir düşer! Koparıp esrarımı haykırıyorken nazla Adı hasret olana kalpte infilâk küser Tahayyüle zorlanır gül ve ateş; niyazla... Sılanın haya yüzü, zambak kokan matemim Kaderinden mi aldı saçların zift rengini Terk edip efkârını kendinden kaçarken mim Sözlerin turnalara vermez mi ahengini? Gül! Bahtımın yağmuru, çilen kadar yetimim Asi ve hırçın çocuk derûnunda gizlenir Bilirim kanatarak canını yakışını Kimse görmezken onu hudutsuzca özlenir Hissederim coşkuyla kanıma akışını O çocuk ki her fasıl gözlerimle sözlenir... Aynalara sürdüğüm yüzün bende kalırsa Kıskanırlar gölgene bahar vuran aynımı Bir kurban celladına nasıl teslim olursa Sana öyle bir sırla uzatırım boynumu Uhrevan(*) da koşarım vakit beni alırsa Bir seraba yanarken Züleyha'ya boyandım Bıraktım gözlerimi aşkın ücra yerine Edebinin narına düşüşümle uyandım Hüzzam ağıtlarımın derdinde ederi ne? Sen aşkı alıp arştan ellerime koyandın.