Bin Urfa Sığar Mı Katli Vacip Gözlerine?

Ses/sizliğini bırakır saatler üzerime Şakaklarımda demlenir isyan Güneşi çürüten lâmbalar/avâre Çocuktum; sokaklarını görmeden önce! ..ve kuşlar üşüdüğünde Liman yalnızlığına büründüğünde Uykularım /"Katli vacip gözlerin"e düştüğünde Omzuma bilmediğim lisanın yükü yürür... Canım Doğu'ya dökülür... Alınterimde bekleyiş Yakın uzağımdan kokuna serzeniş matemine gelmişim! Al kanımı ruhuna (Niye duruşun hüznüm?) Urfa! Tenezzül et ayaklarıma İbrahim'in gölgesiyle çilemi güle boya Kaderimi yaz teslimiyet nuruna Boynumda imtihanı hıçkırıkların Daha ağlayamadım intiharıma (Bana hiç söyleyemediğimi anlatsın bu şehir sana...) Ateşle yıkadım su'yu alnımda Gelinlik giyen gelinciklere yandım Kandım kirpiklerini gözlerimden tehirleyen an'a Hüznünü görmeden ıslandım... Ağlarım da, ağlamayı ağlatamam sayfalarda... Alalade yazarım ağlamayı akşamlara... (Bilmeden vurulmuşum vurgununa... Bana seni anlatma) Yâr/ın-dır gözlerimdeki kum! Yâr-indir nefesimi zehirleyen sükût(u) Selam et selametim için Kırgın bakışları yeşersin göğsümde anaların Tokatıyla vursun yüzüme yüzündeki ar Neyin varsa bahtını acıtan En çok bana yâr...