Yağmur Yürüyüşü

Ayak uçlarımda yürüyen şehrin Yön kırığı humması Güvercinler anlatsın sana bu ıslanışı saçlarına düşen üç gümüşe Armağan olsun ı Asi ütopyanın intiharı Varlığına (t) uzak düşmüş adımlarım -Rüzgarın mavzer elleri- Boynunda batan güneşe hasret Çoğalır ölümcül sancılarım Gülüşün düş Uykusuzluğusun mekanın Soluğun vurgun yeri Kimse bilmez; Nasıl bekler bebekler çığlığını? ıı Boşluğun dolar gamzelerime Lambalar ağlar Gözlerine dokunmak için Kaç antik çağa yenilir zaman? Gülüm/sen Ölüm/sen Ah-u zar gibi sokağa düşer gölgen Yılan zehridir yollar Haytalığını kalbine alır kaldırımlar ııı Yokluğunun köşe taşlarına Vura vura ilerler topuklarım İçimin nur kitabelerinde Sükûtumdur; severim ellerini Ellerinde ağarır akşamlarım Çilem olsun; lodosunun asaleti. ıv Nur menzilim, seher yazım, can çarem! Boşluğa koşan ürkekliğimdir an Her gidişim efsane yazar ruhumun yankılarına Her kalışım gidişi Saçların konar omuzlarıma Gecede siyah ağlar Türküler titrer mem-u zîn makamında Bilme; Bir çiyi kaç kurşun yaralar? v Yürürüm; dökülür mevsimler ağır aksak Elem derler toprağımın adına Hal bu ki; hasrete adanır her vuslat Vaktin çölünde soluklanır suskun avazım Doyamam; Yolculuğum çokluğuna seslenir Kıyamam; Bana gelen her yağmur yine seni ıslatır Nazımı istila eden gömlek misin Ey Yusuf?