Desem Ki

Desem ki; Günlerden hasret; yanıyor Aylardan hüzün; ağlıyor Sensizliğin ülkesinde Yokluğuna dayanılmıyor Desem ki; Ey yar ey sevgili sultan Affet beni dayanamadım Hani senin yokluğunda şeytan Baştan çıkardığı için falan değil Hani hasretinle yanıp tutuşup da Herkeste seni gördüğümden değil İşte öylesine Değişiklik olsun diye belki de sırf Belki senden önce verilen sözler yüzünden Hatta sana yalan söylemek pahasına olsa bile Çıkıp giderek senin koynundan Hatta daha tenin tenimde ılık ılık atarken İzi bile silinmemişken kokunun üzerimden Tadı dudaklarımda iken tadının Hani senden öncem yok sen miladımsın diye Yalanlar söyleyip Senden başka ellere elim değmedi diye Tüm değerlerimin üzerine yeminler etmişken Desem ki; yüreğim başka yüreklerde molalar verdi Başka elleri tuttu ellerim senin ellerinin tuttuğu yerde Hatta başka yüzleri resmetti aynı üst geçitlerde Aynı iskeleden aynı vapurlara bindik Sonra seninle süzüldüğümüz sonsuzluklara onunla da süzüldük Seninle sevdiğim ihanetlerin mümbit toprağı İstanbul'da Onun kulaklarına da aşk yeminleri ettim yalandan Onu da öptüm, onu da sevdim seni sevdiğim gibi Hatta bundan sonra da o hep aramızda olacak Her gel dediğinde seni böyle yalanlarla yüzüstü bırakarak Koşup gideceğim onun kollarına Sen de bileceksin bunu ama söylememelisin bana İçinde yaşatmalısın ne kadar acı olsa da Hatta onu da bu şehre getirip Bu gidiş gelişleri bitireceğim desem Sen hâlâ ister miydin beni? Affedebilir miydin? Hiç ses etmeden içinde Bu gerçekle baş edebilir miydin? Belki benim kadar çok sevseydin sen de beni Yüreğine hükmedemez Her şeye rağmen yine de severdin beni Ama eminim tutmak istemezdin başka elleri tutan ellerimi Başka gözlere bakan gözlerime bakamaz Başka tenin esenliğini tadan tenimde Aşk ateşine yanamazdın bir daha Biliyorum İşte ben de öylesine Bir daha gitmesem de seninle sevip İhanetinle kendimi kaybettiğim İstanbul'a Sensizlik bir koca ülke uçsuz bucaksız Ne sensiz yaşaması mümkün ne alışması olanaksız Hükmedemiyor ne yapsam da aklım kalbime İsyanlar fışkırıyor yüreğimden volkanlar gibi Nehirler akıyor sensizliğin ülkesinde isyan kanlarından Yine de bakasım gelmiyor gözümün yaşlarına Bunun yerine hasretin her sızlattığında burnumun direğini İhanetinin resimlerine bakıyorum Ne yapsam yetmiyor yine de Senin içimden atamıyorum Desem ki; Ey sevgili bu son seslenişimdir sana Hatta demesem ne çıkar Umurunda mı sanki ne dediğim bunları yapan yüreğinin Sonrası yok artık bu acıyla yaşanmaz Tadına varılmaz güzelliklerin Sensizliğin ağır yükü taşınmaz bu bitkin omuzlarla Benim de sözlerim vardı sana Başka sevgiler tanımayacak yüreklerimiz Ve batan güneşe inat Her gün yeniden doğacak bedenlerimiz diye Kavilleşmiştik hani Dedim ya artık desem ne çıkar Demesem ne Bundan böyle yalnızca yokluğun var Sensizliğin ülkesinde Bundan böyle acılar var Ama sana söylenecek tek sözüm kalmadı Ey zalim ey kadir kıymet bilmez Ey yüzüne bakmaya doyamadığım Ey elini tutmaya kıyamadığım Ey muhannet yar Bundan böyle söz yok aramızda Bundan böyle sen dünyada Ben ukbada Varsa bir tek ayrılık var