Göğsümün Üstünde Bir Hançer Yara Açtı Yara Üstüne

Yalnızlık hüzün bırakır saçlarına gecelerin dudaklarda susku gözlerde kar efkarlı zamanlara saklanır son söz hangi kıyıdan baksam rengi hüzündür hayatın hangi yola çıksam yamalı ve yaralıdır yüzüm hiç bir şehir saklamaz artık beni deli gönlüm hiç bir şehir aklamaz beni... çekip gitti işte her sabah yüreğinden öptüğüm ne giden gelir artık, ne acı diner yüreğimden.... Erdemin, vefanın beş para etmediği ihanetin kol gezdiği zamanlardayız ey deli gönül tutunacağım ne dal, ne de gül kaldı içtenliksiz ilişkiler kesmiş yol başlarını biçmeden ömrümü ihanetin kahpe kılıcı atıver gitsin hüzünlü bir ırmağa mavi düşlerini... Bunca ihanet lekesiyle ipince bir yaprağa dayayıp sırtımı kahpe yüzünde yüzsüzlerin, kokmuş ve acılı bir hayatı yaşadıysam da ve utanmanın en ağır yükünü taşıdıysam da sol böğrümde, utanmazlar adına... teslim olmadım inadına kahpeliklere... Hüzne bulanmış bir ömürden acı damladı yüreğimin üstüne her yağmurda korlar serili yollarda yürüdüm ölümüne ihanetler içinde kan oldu yazdığım tüm şiirler göğsümün üstünde en yakınlarımdan bir hançer yara açtı yara üstüne... Yine de yanına alıp acıyan yanlarımı çevirip gözlerimi içime dönüşü olmayan bir yolda, dizilip hayatın uçurumlarına yerlerde çiğnenmiş boynu bükük çiçekler gibi yürüdüm salına salına, sarsıla sarsıla... yürüdüm, acıyan adımlarla... kaybolan umutlarla... teslim olmadan rezil, kepaze kahpeliklere...