Gözlerin Ayışığımdır

Anna Frank'a Ren'in kirli sularına bıraktım kaygılarımı alıp götürdü dalga dalga tarihin karanlık dehlizlerine tut elimden Anna Frank düşersen yalnız kalırım taşıyamaz yüreğimin acısını bu köhne kaldırımlar gözlerimde diken diken korku gölgesi solgun bir gül titremesi yüreğimde feryadım Amsterdam sokaklarında sarı bir yaprak savrulur binlerce kilise çanında hüzünsü hangi kışlarda kaldı mutluluğum baharımı anımsamıyorum hep acısını çektik ihanetlerin aldattı bütün mevsimler kesik kulağıyım Van Gogh'un yaralı yarım tablosu intiharımı ne yer bilir, ne gök, ne de insanlar aşklarki en güzel ölüm ve ayrılıklarla anlatılabilir yarım kalmış tablolar bitirilmemiş hatıralarla düşersem elini ver, üşürsem yüreğini ki, ömrünce ölü bir kadının dudaklarını öperek yaşadım korkunç acısını çektim insanın insana ettiğinin eğme başını kanar içimdeki yara gözlerin ayışşığımdır güzelim Anna Frank yıldızları kirlenmiş bir gecenin sayfalarında umutla ışıyan lığların örttüğü küs bir bahçedir yüreğin binlerce çiçeğin içinde boğulduğu eğme başını son umudu öpmeden gülücüğün ölüm ihanetler getirmeden gençömrüne eğme başını sen ayışığıyla yıkanmış gökyüzünde gecegözlü güvercinsin güzelim Anna Frank içinin kızıllığınca gül ve yangın gelecek baharlara erteleyip tüm sevinçlerini bir demet kızıl kor karanfille örttüm yüreğinin üstünü son bulan her baharda senin sonsuzluğun başlasın diye tüm hatıralarını ateşe veriyorum şimdi, tüm acılarını bağışla bu masum kırğınlığımı dünyaya, bağışla