Tut Elimden Erzincan

Göğsünden vurulmuş bir şiir avcısı Tut elimden Erzincan yaralı bir yürekle geldim sana kirpiklerimde yağmur, saçlarımda kar aç kollarını sarıl boynuma hüzünlü bir ırmağım ben, ağrılı acılara akan göğsünden vurulmuş bir oğul babasıyım sana acılardan başka bir şey getirmemek incitiyor yüreğimi neylersin ki, sevinçlerim olmadı benim hiç acılardan başka çekip içime bir nefes gökyüzünü oturup ağladım tarihin bir yerinde gurbetten gelmişim iyi günlerde değilim elbet dardayım zordayım kara gündeyim içime kapanmış kalmışım Yastayım hastayım hangi kapıyı çalsam kapalı tut elimden Erzincan çocukluğuma götür beni hayallerimi özledim bak gözümde yaş, göğsümde şiirlerle geldim kapına tut elimden senden gayrı kapım, senden ayrı yurdum yok kucakla beni Erzincan yasla omuzuna garipliğimi yaralı bir yürekle geldim işte burası doğup büyüdüğüm yer ilk gençliğim, ilk sevdalarım ve tüm hatırlarımı, gözyaşımla silmek için buradayım vurulmuş kuşlarımın kanatları yerde kıpırdamaz yapraklar yarayla susmuşum sonbahardayım dardayım gam çeken bülbülüm ahu zardayım göksümün üstünde koca bir dağ hüzün… kucakla beni Erzincan hayatım gökkuşağı kadar renkli geçmedi kara bulutlarla savaştım bir ömür gel gör ki, kime nasıl anlatırım garipliğimi nereye gitsek hasret, nereye varsak yabancı neye tutunsak gurbet tanımıyor beni kimse buralarda artık baktığım gözlerden utanıyor gözlerim kucakla beni Erzincan bağrımda oğul acısı var yaralar beni çiçeğe durmuyor hayat ömrümde acıdan başka kimsem yok ah hayat ne kadar acısın ben sana, sen bana küstün yaşayan bir ölüyüm artık tut elimden Erzincan mavi bir düş değil düştüğüm düştüğüm hüzün kuyusu zamansız mekansız ölüm kadar derin ve soğuk bağışla beni Erzincan seni unuttuğumu sanma isyanımı nisyanımla avut bak şimdi düz ovanda, karlı dağlarındayım meyveli bağlarında. Caferli’li bir çocuğun menevişli gözlerinde bakıyorum dağlarına biliyorum hüzünleri bırakmanın günü ama gel gör ki, isim koyamadım henüz yüreğimin yangınına…