Gölgeler

anne bir dönem mağrur ve dik başlı alevlerle yandı kitaplar karartma günlerinin izbe sokaklarında düşünceler hüküm giydi hükümsüz zamanlarda güvercin kanatlarına mühür de vuruldu oysa hiçbir güvercin uçmadan yapamazdı değil mi biliriz kaç karanfil soldurdu darağaçları urganlara kaç ayıp asıldı kaç şafak ağladı kızıl gözyaşlarıyla ben hiç bu kadar korkmamıştım sinsice sokulan karanlıktan ellerini ver anne o zaman da yoksuldu çocukların düşleri ama yine de ekmek kavgası kadar onurluydu yaşamak yaşamak bir çınar gibi gölgeleyerek ayrıkotlarını ve ölmek bir bıçak gibi kesip bir yerinden hayatı biz hiçbir zaman yel değirmenlerine yenilmedik gül açtık kanadığımız yerden bir de türkülerimiz vardı baston gibi dayandığımız biz hiçbir zaman umutsuzluğa devrilmedik azığımızda bir tutam ışık vardı hep kara günler için inancımız vardı göğüs boşluğumuzda büyüttük bir bebek gibi susadıkça su verdik yeşerttik hadi şimdi anlat bana anne kim bunlar ben hiç bu kadar korkmamıştım kimliksiz gölgelerden