Gün Batımı Sensizlik

mavi kepenkleri iniyor günün hüzün sarısı vuruyor camlara şimdi sokakları dolaşan ebruli gölgeleri akşamın durulur telaşı şehrin birazdan sokak lambasını alıp koynuna yalnızlığa soyunur kaldırımlar yoksul düşlerini yakar evlerin ışıkları dört duvar mahremine kapanır suskun kapılar ve ben bir sensizlik gecesinde daha sığamaz olurum gizlerimin ardına kül rengi bulutlar süpürür anılarımı ağıtsız gömerim gönül kuytularıma tütün sargılı yaralarımı ben yar derim yar yerinden bölünür yüreğim buruk bir çay tadında nemlenirken dudağım kurşun gibi yalnızlık döker avuçlarıma takvimlerden yağan gün batımları nasıl da tenime batar kahrolası tik-takları kırıklarına bölünür kırılası saatler ve bir martı çığlığı seker sokak ayazından özlem yükler bir deniz rüzgârına gecenin moruna saklar korkularını hatırlar mısın bilmem ılgın soluklu bir iskele akşamında yıldız kırığı yağıyordu saçlarımıza sen sonsuz bir aşkı fısıldıyordun ben taflan yeşili gözlerine sığınıyordum usulca inadına lacivert okşuyordun umutlarımı şimdi dört yanımıza ayrılık kusuyor zaman uzak iklimlerde üşüyor ellerim son kez daha şiire düşüyor yolum dilimde söylenmemiş imgeler gözyaşımda sen doğurgan mevsimlerden kopup doğduğun günü muştuluyor gündönümleri bir kar gününde daha yüreğimin nasırına basıyor sevişlerin hani diyorum timsah dokunuşlu kumsal yutmasa çığlıklarımı çeksen şu büyülü köpükleri gözlerimden