Zamana Sığmayan Umut

son kez güneşi soyunup gözlerinden bir yıl daha kopardı zamanın eteğinden yaşlı yorgun kambur gövdesiyle kurt yemiş kütük gibi devrilirdi tükenmişliğe ve yüzüne kapanırdı kapılar istemsiz düşerdi tarihin küf kokan mahzenine üzülmezdik üstelik törensiz gönderirken eski yılı güle oynaya çiçekli kundak biçerdik portakal kokularıyla gelirdi yeni yıl kar gülüşlü öperdi gözlerimizden sobanın kızaran yüzünde kestane közlerdi annem ateşe düşmüş orman gibi yanarken tenimiz yemyeşil orman büyütürdük içimizde salkım saçak umut yağardı dallarımızdan tombaladan çıkardı çocuksu sevinçlerimiz dilimizde eriyen bir tas pekmeze bandırılmış kar gibiydi ertelenen düşlerimiz bakışlarımızı saplarken beyazcama biraz da zeki müren dinlemekti yeni yıl hüzzam bir şarkının büyülü tınısıydı belki belki de belden kıvrak dansöz nağmeleri siyah beyaz masallar dökülürdü gecelerimize bilmem kaçıncı hükümetin sözcüleri yeniden yama yapıp utanmayan vaatleri örterlerdi kapanmayan yaraların üstüne baruta bulanmış tuz basmaktı çaresizliğimiz kurşun damıtan güvercin kanatlarına bitmeyen kanlı savaşlar taşınırdı buzullar ülkesinden binlerce umut ağacının ışıltılı gölgesine noel baba'nın kırmızı çuvalından katmerli acılar düşerdi çocukların göğsüne akçeli haberlere katıktı gözyaşları son dakikalarla yarışırdı canlı yayınlar salyalı dillerde zafer taşınırdı gülen ayvalar ülkesine yine sancılı çığlıklara saplanıyor adımlarımız biz biz oluyoruz korunaksız sığınağımızda zaman kendine zamansız gömüyor bedenlerimizi giz oluyoruz karanlığın korkulu gözlerine oysa barışa ne kadar da susamıştı kar çiçekleri