Ey Sarı Gök Bulutu Ey Izdırap Gülşeni

dön kendine, gözlerimi yüzünde vur kendini kimsesiz yolara ömrünün eysarı gök bulutu, ey ızdırap gülşeni zaman definesini taşı dagarcığında yoksa aşkı bir belelı vadiye çekersin eline geçince ruhun dizginlerini umudunu imkansız çöllere taşır ölüm kumların dehşetine salar gezginlerini efsunlu bir vahanın bağrına düşer ölüm eteği neden yaslı keremsiz kalan dağın hangi rüzgar kuruttu duygular tarlasını ey sarı gök bulutu, ey ızdırap gülşeni dokundur ellerini şiirin alevine yoksa aşk, bir köşede ansızın yakar seni dön kendine, anlarsın; yıllar boyu çaresiz olmak ne kadar acı karanlık bir kuyuda birer birer kapanır güneşin perdeleri kaybedersin bir daha dönmemek üzere geri riyakar neş'eyi de, budala uykuyuda