غزل شمارهٔ ۹۵

باز فکند در چمن بلبل مست غلغله گشت ز جنبش صبا دختر شاخ حامله عطرفروش باغ را لحظه به لحظه می رسد از ره صبح کاروان از در غیب قافله مست شده است گوییا کز سر ذوق می نهد خرده و خرقه در میان غنچه تنگ حوصله نافه گشا شده صبا غالیه سا نسیم گل وه که چه نازنین بود گل رخ عنبرین کله مست شبانه در چمن جلوه کنان چو شاخ گل گوش به بلبل سحر خواسته جام و بلبله ای بت نازنین من دور مشو ز پیش من خوش نبود میان ما فصل بهار فاصله بوسه که وعده کرده ای می ندهی و بنده را در ره انتظار شد پای امید آبله ما و شراب و نای و دف صوفی و کنج صومعه شغل جهان کجا و ما ما ز کجا و مشغله دور خرابی ست و گل خیز عبید و عیش کن دور فلک چو با کسی می نکند مجادله