Ömür

Soğuk gözyaşlarıyla başladım yoluma Yanımda ne bir yoldaş ne bir yaren Sadece ben ve kokusu yalnızlığın Yürüdük biçare... Kuytu bir orman ve yolumuz uzun Karanlık bulutlar saklar Yüzünü gökyüzünün Etrafımımdaki ağaclar hüznümü fısıldar... Bilmiyorum sonu nerde bu yolun Daha ne kadar gider bu ayaklar Hep bana mı karanlıklar Ne zaman kalkacak üstümdeki kara bulutlar... Onyedi adım yolun başından Tamı tamına on yedi koca adım Kim bilir belki yolun sonuna ulaşırım Günün birinde Ve aydınlıkla buluşurum...